بود كمپيري نودساله كلان
پر تشنج روي و رنگش زعفران
چون سر سفره رخ او توي توي
ليك در وي بود مانده عشق شوي
ريخت دندانهاش و مو چون شير شد
قد كمان و هر حِسَش تغيير شد
عشقِ شوي و شهوت و حرصش تمام
عشقِ صيد و پارهپاره گشته دام
مرغِ بيهنگام و راهِ بيرهي
آتشي پر در بُنِ ديگِ تهي
عاشق ميدان و اسب و پاي ني
عاشق زمر و لب و سُرنايِ ني
حرص در پيري جهودان را مباد
اي شقيي كه خداش اين حرص داد!
ريخت دندانهاي سگ چون پير شد
ترك مردم كرد و سِرگين گير شد
اين سگان شصت ساله را نگر
هر دمي دندان سگشان تيزتر
پير سگ را ريخت پشم از پوستين
اين سگانِ پيرِ اطلسپوش بين!!!
عشقشان و حرصشان در فرج و زر
دم به دم چون نسل سگ بين بيشتر
اين چنين عمري كه مايه دوزخ است
مر قصابان غضب را مسلخ است
چون بگويندش كه عمر تو دراز
ميشود دلخوش ،دهانش از خنده باز
اين چنين نفرين، دعا پندارد او
چشم نگشايد، سري بَرنارد او
گر بديدي يك سرِموي از معاد
اوش گفتي اين چنين عمر تو باد
‹‹مولانا››
زَمر:صوت، نوا سُرنا:نوعي ساز سرگين: دفعيّات گوسفند!
.خدای خوب و مهربان،خودت میدانی وقتی کسی گرمش می شود،دیگر نمی تواند بخندد.من خیلی خنده او را دوست دارم.به همین خاطر هم یک تکه مقوا بریده ام تا وقتی که برق می رود،او را با ان باد بزنم.پدرم که از بازار بر می گردد،با خودش روزنامه می اورد و همه اش سرش توی روزنامه است.هر چیزی را هم که می خواند،ناراحت می شود
و سرش را تکان می دهد.یک بار از او پرسیدم چرا ناراحت می شوی،اما او دعوایم کرد
.مادرم می گوید پدرم خسته است و من نباید چیزی از او بپرسم.وقتی که برق می رود،او به همه فحش های بد می دهد.من،آنهایی که پدرم به آنها فحش می دهد،نمی شناسم اما مادرم می گوید آنها پست های بالایی دارند و اگر بفهمند که پدرم به آنها فحش می دهد،خیلی برای ما بد می شود
.معلم ما همیشه می گوید فحش دادن خیلی کار بدی است و فقد آدم های ضعیف،فحش می دهند،اما یک روز که من و مادرم،زهرا را به بیمارستان برده بودیم،معلممان هم زنش که مریض بود به انجا آورده بود و همه اش داشت به آدم های دیگر فحش می داد.من خودم او را دیدم که خیلی عصبانی شده بود و دکمه بالای پیراهنش را هم که همیشه می بندد،باز شده بود اما او آن را نمی بست.او من را ندید اما من به مادرم گفتم آن آقایی که دارد فحش می دهد،معلم مااست.مادرم گفت حق دارد.خدای عزیز،من نمی دانم چرا همه فحش می دهند
. چند روز پیش هم که پدرم،موتور عمو ابوالقاسم را گرفته بود و من پشت سرش کپسول گاز را گرفتم تا برویم و آن را پر کنیم،وقتی آنجا رفتیم،آقای مغازه دار گفت کپسول پر ندارد.بعد پدرم و چند تا آدم دیگر که آنجا بودند،فحش دادند و توی راه که به خانه بر می گشتیم،پدرم حواسش نبود و پیچید جلو یک ماشین که آن ماشین هم بوق بلندی کشیدو به پدرم فحش داد و پدرم هم به او فحش داد و بعد پیاده شدندو شروع کردند به زدن همدیگر
.آن مرد ماشینی دوید به طرف ماشینش و یک کارد بزرگ از توی آن درآورد و آمد طرف پدرم.پدرم هم من و موتورش را ول کرد و فرار کرد.من همه اش دعا می کردم آن مرد به پدرم نرسد
.بعد مردم،آن مرد را گرفتند و او را سوار ماشینش کردند تا برود بعد که آن مرد رفت،مردم صلوات فرستادند و پدرم هم آمد و ما هم سوار شدیم و رفتیم. وقتی که به خانه رسیدیم،دوباره برق رفته بود و خواهرم زهرا از گرما جیغ می کشید
!خودت می دانی برای چه می گویم.آن روز که تازه از سر کار برگشته بود و برق رفته بود به همه فحش داد و آخرش به تو هم چیز بدی گفت .معلممان می گوید هر کسی خدا را قبول نداشته باشد،کافر است پدرم گفت حتما خدا هم نیست،اگر خدا بود،حق ما را می گرفت.خداجان،لطفا تو او را ببخش
.خدا جان،اگر تو را دوست نداشت،که دوباره نماز نمی خواندو بعدازآن گریه نمی کرد.خدای عزیز،خیلی حرف زدم و حوصله ات را سر بردم اما چاره ای نداشتم.پریروز به عمو ابوالقاسم گفتم می خواهم به پدرم کمک کنم.او گفت به رئیس جمهور یا وزیر یا استاندار یا کس دیگر نامه بنویسم و مشکلات پدرم را بگویم.من هم می خواستم بنویسم اما عمو ابوالقاسم دوباره برگشت و گفت به آنها ننویس،چون آنها برایت کاری نمی کنند و اگر چیزی هم بگویی،ممکن است برایت بد شود
. 